|
|
Frankies Place
Met meegaan kom je verder!
Als je ergens zit waar geen of heel weinig geluid is, kunnen je gedachten de vrije loop nemen.
Dan kanhet gebeuren dat je zo maar weer een gedichtje of een overdenkseltje creëert. Zie
hier onder het resultaat van de vrije geest.
Regenwater
Regen in het paradijs
Even ben ik van de wijs
Gieten, doet 't met bakken hier
En dat doet mij geen plezier
Na twee dagen houdt het op
Wordt verblijf hier ook weer top
Als de wolken weer verdwijnen
T'is de zon, die dan kan schijnen.
En het water zakt weer snel
Ruist gefilterd uit de wel.
Regen in het paradijs
Even ben ik van de wijs
Gieten, doet 't met bakken hier
En dat doet mij geen plezier
Na twee dagen houdt het op
Wordt verblijf hier ook weer top
Als de wolken weer verdwijnen
T'is de zon, die dan kan schijnen.
En het water zakt weer snel
Ruist gefilterd uit de wel.
Het heldere licht van het ochtend zonnetje wordt zwaar gefilterd door het dikke bladerdek,
slechts hier en daar komt er wat direct licht doorheen. De zonnestralen die weten door te
dringen tot dit feeërieke tafereel, laten de druppels op de bladeren schitteren als diamanten.
De niet zo recht liggende tegels zijn alweer droog, maar het mos op de keien naast het pad is
nog donker en vochtig van de ochtend nevel. De helling aan de rechter zijde en de bomen en
struiken bekleed met klimop aan de andere kant vormen een tunnel die slechts spaarzaam
wordt verlicht. Mijn ogen moeten even wennen aan het schemer in dit natuurlijk gevormde
gewelf, om dan snel te zien dat er een laag hangende tak hangt is, die ik niet meer kan
ontwijken. De druppels glijden langs mijn haar in mijn nek en doen mij een ogenblik huiveren.
Of deze:
Een licht windje doet hier heel voorzichtig nog een schepje bovenop, het
bladerdek ritselt zachtjes en mystiek mee met het briesje. Rustig loop ik
het paadje op het hoofd ligt gebogen om verder confrontaties met nog
natte takken uit de weg te gaan. Van het noodweer van gister, getuigen
alleen nog de kleine plasjes die hier en daar in de vette klei zijn achter
gebleven. Na een goede honderd meter, begroet een helder licht mij, de
bomen en struikjes aan de linkerzijde zijn hier gedeeltelijk weg,
waardoor een adembenemend uitzicht op de naast gelegen vallei mij ten
deel valt.
Ik blijf even staan en bekijk het panorama. Vlak voor mij loopt de helling redelijk stijl naar
beneden, verder naar rechts zijn ook weer heuvels die gedeeltelijk aan het oog worden
ontrokken door de ruige begroeiing. Naar voor en naar links ontvouwd het dal zich in haar volle
glorie. De zon staat recht tegenover mij en probeert verwoedt de nevel die nog zwaar in de
glooiingen hangt met haar warmte te verdrijven. Voorlopig is het nog niet zover en zorgt deze
koele vochtige damp voor een schijnbaar warme deken die nog over het vroege heuvel landschap
ligt. Ik vervolg mijn weg, aan het einde van dit pad is een koud dompelbad, maar dat is nu niet
het doel van mijn vroege wandeling. Halverwege en ik ben er bijna stroomt het levens vocht uit
de berghelling. Deze natuurlijk bron met kristal helder water is mijn doel. Ik haal de dop van
mijn fles en houdt de opening onder de straal koel helder water die uit de bergwand komt. Als
mijn fles vol is draai ik de dop er op en begin aan mijn wandeling door de groene tunnel op weg
naar de plek waar ik dit water zal nuttigen. Die plek is mijn tentje, op de camping van Rochas
Couchaud, waar ik een heerlijk kopje koffie ga maken van dit natuurlijk zachte water, waar
zelfs een gebotteld bronwatertje niet tegen op kan.